บทที่ 74 ลูกที่ดี แม่ที่เลว (04)

“เอามายัยหนูออกไปสิ เอาออกไปเลย พานิชาไปฆ่าลูกเลยสิคะ…แต่ คุณธี” เสียงขาดเครือเพราะความตื้อ จนพูดประโยคถัดไปไม่ได้ เท่านี้ก็เจ็บและเจ็บจนไม่มีวันลืมเลือน

             ฆ่าลูก…หล่อนพูดออกมาทั้งน้ำตา แม้ใจร้าว สองมือน้อยๆ ยังไม่หยุดการกระทำ จนหน้าท้องสะเทือน เริ่มเกิดอาการเจ็บร้าว และร่างเริ่มเกร็ง

   ...